Το άγχος της τετραετίας

Τον τελευταίο καιρό συζητώντας με φίλους, γνωστούς και συμφοιτητές, διαπιστώνω ένα γενικευμένο άγχος. Ένα παραλήρημα και μια αίσθηση ότι ο χρόνος τρέχει απειλητικά γρήγορα.

Οι ρυθμοί τους έχουν αλλάξει. Έχουν βάλει πέμπτη και τρέχουν όλοι μανιωδώς σε έναν αγώνα ταχύτητας χωρίς τερματισμό. Έχει χαθεί η έννοια των ανέμελων φοιτητικών χρόνων. Έχουν πάψει να μας αφορούν θέματα του «τώρα». Όλοι κοιτάζουν μπροστά. Ίσως τόσο μπροστά ώστε να μην διακρίνουν αυτό που προσπαθούν να δουν. Προσπαθούν να προλάβουν κάτι. Να προφτάσουν αυτό που έρχεται. Να αποφύγουν το να μείνουν πίσω.

Έχω ακούσει να λένε για «τον άντρα της ζωής τους», για γάμους και παντρειές. Έχω ακούσει να λένε για σταθερή εργασία και μεροκάματο. Έχω ακούσει να λένε για οικογένεια και παιδιά. Έχω ακούσει να λένε για όλα αυτά τα όμορφα πράγματα που κάθε άνθρωπος ονειρεύεται να χαρίσει στον εαυτό του, αλλά σε μεγαλύτερη ηλικία.

Μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι τα παιδιά που ένα εξάμηνο πριν ήταν ακόμα «παιδιά», ξαφνικά αποφάσισαν να μεγαλώσουν.

Νιώθω ορισμένες στιγμές (ίσως σε αυτό να φταίει ότι η δική μου σχολή είναι εξαετούς φοίτησης, ίσως απλά ότι αρνούμαι να μεγαλώσω) ότι η Χώρα του Ποτέ που είχαμε χτίσει στη Λάρισα έχει αρχίσει να ερημώνει... Τα «χαμένα παιδιά» έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν κι εγώ να μένω πίσω, φωνάζοντας με όλη τη δύναμη της σιωπής μου “No Wendy, don’t go!!”. Προσπαθώντας ίσως να κρατήσω πίσω και τη δικιά μου νιότη. Γιατί φοβάμαι να μεγαλώσω. Φοβάμαι ότι αν αφήσω τον εαυτό μου να φύγει από αυτήν την Χώρα του Ποτέ, θα αρχίσει να ψάχνει το Αύριο. Τα προβλήματα μου δε θα είναι το «κρυφτό με τον Hook». Θα πρέπει να στεναχωριέμαι και να αγχώνομαι για πράγματα που τώρα μου φαίνονται μακρινά και ανούσια. Θα πρέπει τα ψέματα που θα λέω να μην είναι παιδικά αστεία, αλλά δόλιες και στοχευόμενες παγίδες. Θα πρέπει αυτά που λέω να μην είναι οι σκέψεις μου, αλλά οι καθρέφτες όσων οι άλλοι θέλουν να ακούσουν. Θα πρέπει -για να κερδίσω- να μην τρέξω δίκαια, αλλά να χρησιμοποιήσω κάθε μέσο που θα μου δίνεται.

Κι όμως, τώρα που βλέπω τη ζωή ακόμα από ψηλά, όλα αυτά μου φαίνονται ένα παιχνίδι. Ίσως δύσκολο, αλλά παιχνίδι. Το Αύριο, το Γιατί, το Πώς. Ένα πολύ καλά στημένο και δύσκολο παιχνίδι που μπορώ να παίξω. Κοιτάζοντας όμως τους «μεγάλους» γύρω μου, παρατηρώ ότι σταμάτησαν να το βλέπουν ως παιχνίδι. Σταμάτησαν να βλέπουν τη χαρά που κρύβει μέσα τους το παιχνίδι και αφοσιώνονται στο να το «κερδίσουν». Για να φτάσουν πού; Στο τέρμα; Και μετά; Μετά τι θα κάνουν; Όταν το παιχνίδι θα έχει τελειώσει και όταν θα έχουν χάσει τη χαρά ακόμα και των αποτυχιών...

Και συνειδητοποιώ πως όλη αυτή η μανιακή καταδίωξη του αύριο πηγάζει από το γεγονός ότι είμαστε πλέον στο 4ο έτος. Το τελευταίο έτος για τους περισσότερους της παρέας μου. το έτος που «κλείνουν» παλιούς λογαριασμούς, χωρίς να ανοίγουν καινούριους, γιατί απλά δεν τους φτάνει ο χρόνος που έχουν στη διάθεση τους (και γενικά στη Λάρισα και ειδικά, λόγω υποχρεώσεων/εργασιών κτλ κτλ)

Πριν αφήσω το ποτάμι κι εγώ να με παρασύρει, θα φωνάζω! Θα φωνάξω σε όλους να μείνουν μαζί μου. Εδώ πίσω. Θα αφήσω τον φόβο μου να γίνει η ασπίδα μου! δε θα μεγαλώσω! Όχι πριν εξαντλήσω κάθε μου εναλλακτική. Μου αρέσει πολύ περισσότερο εδώ. Ακόμα κι αν χρειαστεί να μείνω μόνος στο τέλος, θα έχω συντροφιά μου την νεραϊδόσκονη και τη φοιτητική μου ζωή. Μέχρι το τελευταίο λεπτό που θα είμαι στη Λάρισα...

Ο έρωτας με έρωτα περνάει (;)

Μιλούσα στο τηλέφωνο σήμερα με ένα γνωστό και -χωρίς να το καταλάβω- διατύπωσα το εξής:

«Ο έρωτας με έρωτα περνάει ή απλά πληρώνει ο επόμενος τα σπασμένα;»

Ήταν μια ερώτηση που πάντα με προβλημάτιζε! Όταν ο κόσμος που έχεις πλάσει μαζί με κάποιον άνθρωπο αρχίζει να καταρρέει (γιατί κακά τα ψέματα, λίγοι είναι οι gay που δεν φτιάχνουν στο μυαλό τους ροζ συννεφάκια και όμορφα σπιτάκια στην εξοχή, όταν ακούνε για σχέση) τι πρέπει να κάνεις;

Πρέπει να κατεβάσεις τους διακόπτες και να μείνεις λίγο με τον εαυτό σου, ώστε να κάνεις αυτήν την περιβόητη αυτοκριτική/ενδοσκόπηση; Μα είναι γνωστό ότι πονάει πολύ και ειδικά τον πρώτο καιρό η μοναξιά. Και μάλιστα, όσο μεγαλύτερη η σχέση, τόσο μεγαλύτερη και η δύναμη της συνήθειας.

Όταν έχεις μάθει στη σιγουριά της σχέσης. Όταν έχεις συνηθίσει την παρουσία κάποιου. Όταν έχεις κάνει τόση προσπάθεια να εξοικειωθείς με τις παραξενιές του. Όταν έχεις αφήσει πίσω πολλές δικές σου συνήθειες, για να «εφάπτεσαι» με τον άλλο. Πώς ξαφνικά να τα αρνηθείς όλα αυτά και να μείνεις μόνος;

Και στις φωνούλες που μιλούν μέσα στο κεφάλι σου και σου προστάζουν να προσπαθήσεις ξανά, τι θα τους απαντήσεις; Έχεις προσπαθήσει ποτέ να κόψεις το κάπνισμα; Μια συνήθεια που συνδυάζεται με πολλές πτυχές τις καθημερινότητας! Ξέρεις τι είναι να ξυπνάς το πρωί και να μην μπορείς να γευτείς τον καπνό; Όσο σιχαμένη γεύση κι αν έχει! Είναι μέρος του "εγώ" σου! Ξέρεις, λοιπόν, τι είναι να ξυπνάς το πρωί και να μην μπορείς να γευτείς τα χείλη του άλλου; Όσο πικρό κι αν είναι το φιλί τους… Πώς να κατεβάσεις διακόπτες και να μείνεις στο σκοτάδι;

Σε κανέναν δεν αξίζει η μοναξιά!



Αν ίσως προσπαθούσες να ζήσεις τα ίδια ή εντελώς διαφορετικά με κάποιον άλλο; Ακούγεται πιο εύκολο. Είναι όμως; Είναι εύκολο να αλλάξεις τόσο γρήγορα συνήθειες; Είναι εύκολο να αναπρογραμματίσεις το ρυθμό σου, ώστε να παράγει μια αρμονική μελωδία με το ρυθμό κάποιου άλλου; Ειδικά όταν έχεις τις παραφωνίες των αναμνήσεων να σου καταστρέφουν την τονικότητα...

Και αν αποτύχεις να το κάνεις; Έχεις το δικαίωμα να πάρεις μαζί σου κάποιον «to the bottom of the barrel»; Σαφώς και ο καθένας μας «εν γνώση» του συνάπτει μια σχέση. Αλλά δεν έχουμε ευθύνη απέναντι στον άλλο; Ειδικά αν ξέρουμε ότι ακόμα δεν μπορούμε να ισορροπήσουμε στα δικά μας πόδια.

Η σχέση είναι ένα περπάτημα σε τεντωμένο σχοινί. Ισορροπίες και βήματα προσεκτικά. Και γίνεται ακόμα πιο δύσκολο αν κάποιος κουνάει αυτό το σχοινί. Και αυτός ο άλλος είναι η «μνήμη». Είναι όσα έχουν αποτυπωθεί μέσα μας! Γιατί -χωρίς υπερβολή- πάντα συγκρίνουμε. Πάντα πορευόμαστε με όσα έχουμε ήδη γνωρίσει. Κάθε καινούρια γεύση χαρακτηρίζεται υποσυνείδητα με χρώματα από την παλέτα των γεύσεων που έχουμε ήδη δοκιμάσει!

Έχουμε δικαίωμα να «πειραματιζόμαστε» με ανθρώπους; Ακόμα κι αν περιορίζεται μόνο στη σφαίρα των συναισθημάτων!



Ορισμένες φορές είναι τόσο δύσκολο να είσαι ενήλικος!

"Eh maman! Pourquoi je suis pas un garcon?"

...έχουν τις τύχες τις καλές

Η συνέχεια του post Μας την πέσανε:

Πήγαμε τελικά και την επόμενη μέρα στο ίδιο καφέ, με τον Α. και την Ε. ελπίζοντας να πετύχουμε τον Mr. Sweet-Face να εργάζεται. Χαμένος χρόνος! Προφανώς είχε ρεπό εκείνη τη μέρα.
Καθίσαμε στο ίδιο τραπεζάκι, παραγγείλαμε ακριβώς τα ίδια και απλά αφήσαμε δύο ώρες της ημέρας (την νύχτας, για να είμαι ακριβής) να περάσουν μάταια...

Έλα όμως που με ξέρω τόσο καλά ώστε να προβλέψω ότι δε θα σταματούσα να πηγαίνω σε αυτό το μαγαζί, μέχρι να ικανοποιήσω την περιέργεια μου (ναι θα το παραδεχτώ! Και τον εγωισμό μου)

Πήρα λοιπόν παραμάσχαλα την Ν. και την μεθεπόμενη μέρα ήμασταν πάλι εκεί! Την ίδια ώρα, στο ίδιο μέρος! Το μόνο που έμενε να διαπιστώσουμε ήταν, αν ήταν κι αυτός εκεί... Περιμέναμε, ανάψαμε τσιγάρο, τα είπαμε και λίγο και... να ‘τος!!!

Ανέβαινε τις σκάλες όταν γύρισα το κεφάλι μου και τον πρόσεξα! Ήταν ακόμα πιο όμορφος απ’ όσο τον θυμόμουν την πρώτη φορά! Και εγώ είχα τη σιγουριά της Ν. δίπλα μου (μεγάλη του γένους δασκάλα σε θέματα garcons-barmen).

Παραγγείλαμε τους καφέδες μας (εγώ με ένα χαμόγελο «ωραία αυτά τα ecstasy» και η Ν. με το βλέμμα X-ray να αναλύει κάθε του κίνηση, μήπως και φτάσει αυτή σε κάποιο συμπέρασμα). Μας τους έφερε και έφυγε...

«Κατάλαβες τι έγινε τώρα;» την ρώτησα. «Μήπως έφυγε λίγο γρήγορα;». Το πρώτο σημάδι!

Η συμβουλή της Ν. ήταν να μην βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα, πριν δούμε κι άλλες του κινήσεις (πόσο γρήγορα γίνεται βαρετό αυτό το παιχνίδι, όταν αρχίζεις να μην έχεις καλά σημάδια;)

Περιμέναμε λοιπόν. Κατ’ εντολή της Ν. εγώ ήπια και τα δύο ποτήρια νερό, προκειμένου να τον φέρουμε στο τραπέζι, για να τα ανανεώσει... Ήρθε, τα αντικατέστησε, ειπώθηκε και κάτι τελείως τυπικό και συνέχισε τη δουλειά του...

Φ.: «Ν. μου, χάνουμε τον χρόνο μας, μου φαίνεται»
Ν.: «Σταμάτα να παραπονιέσαι και πίνε εσύ! Θα δείξει»

Σταματάω λοιπόν και πίνω κι εγώ! Άλλα δύο ποτήρια νερό... Άλλη μία ανανέωση τους από τον Mr. Sweet-Face. Λίγα και εντελώς ουδέτερα ειπώθηκαν και πάλι. Και να ‘μια πάλι να πίνω νερό, προκειμένου να ξαναέρθει...

Αφού λοιπόν, πίνε-πίνε έφτασα στα όρια του τυμπανισμού, με το φόβο ότι θα ακολουθούσε μια αβάσταχτη πορεία μέχρι το σπίτι, προκειμένου να τα αποβάλω, κατάφερα και τα ξανα-άδειασα τα ποτήρια.

«Ή τώρα ή ποτέ!» σκέφτηκα. Θα έπρεπε να του μιλήσω λίγο πιο ανοιχτά, μήπως και κάνει τίποτα... Στο κάτω-κάτω δεν χωράει άλλο νερό στο στομάχι μου! περιμέναμε λοιπόν για λίγο και βλέπω τον δίσκο να εμφανίζεται στη στροφή της σκάλας... Ανέβαινε, ανέβαινε και... τον κρατούσε μια κοπέλα!

Ν.: «Είναι οκτώ και δέκα. Μάλλον θα σχόλασε αυτός. Πάμε»

Και μου το λες τώρα καλή μου Ν.; Δεν μπορούσες να κοιτάξεις το ρολόι σου δέκα λεπτά πριν; Το πλήρως εξοπλισμένο ενυδρείο που κατασκεύασα στην κοιλιά μου τι θα το κάνω τώρα;

Τελικά φύγαμε. Το συζητήσαμε και λίγο στο δρόμο και καταλήξαμε ότι μάλλον για την Ε. προορίζονταν οι «γλύκες» της προηγούμενης φοράς.

Αυτό για να μάθεις Phoebus ότι θαύματα στη Λάρισα ΔΕΝ γίνονται!

Τελικά ούτε τον εγωισμό σου ικανοποίησες! Ούτε τον καφέ σου απόλαυσες (περιέργως ήταν λίγο νερόβραστος ο espresso εκείνο το βράδυ). Τουλάχιστον αποτοξινώθηκες με τόσο νερό που ήπιες… Έμεινε και κάτι καλό!


Το τραγουδάκι «ειδική αφιέρωση» σε μένα...

Αιωνία του η μνήμη...

Έλα που σηκώθηκα ορεξάτος σήμερα, βρήκα και το φτυάρι το παλιό στην ντουλάπα (την οποία ακόμα δεν έχω βρει το θάρρος να ανοίξω διάπλατη, αλλά που θα μου πάει; Μάνα σου έρχομαι...) και είπα να το ξεσκονίσω λίγο, να θυμηθεί τις μεγάλες του δόξες!

Πριν ξεκινήσω το θάψιμο, πρέπει να προηγηθεί ένα στοιχειώδες σκάψιμο (σε όσα συνέβησαν εχθές):

Μαζευτήκαμε λοιπόν στο σπίτι μιας φίλης, όλη η παρέα, για να αποχαιρετήσουμε τον Γ. που θα έφευγε σύντομα για Erasmus. Παραγγείλαμε κάτι να φάμε (αφού στην παρέα δεν υπήρχε άντρας για να μαγειρέψει, πέραν του «τιμώμενου»! Δύο gay και έξι κοπέλες μόνο! Ποιόν να εμπιστευθείς;), συζητήσαμε λίγο τα νέα της εβδομάδας και το «ρίξαμε» στο Παλέρμο!

Η ώρα κυλούσε ευχάριστα, με ένταση, ίντριγκες, δολοφονίες (Orestis λυπάμαι, αλλά έχεις σοβαρό ανταγωνισμό), πολύ γέλιο. Οι βραδιές εκείνες που δε θέλεις να τελειώσουν! Οι μισοί παλιοί γνώστες του παιχνιδιού και οι άλλοι μισοί νέοι, αλλά «θερμόαιμοι» παίκτες. Μόνο να φανταστεί μπορεί κάποιος το «δόσιμο» και τη δολοπλοκία που επικρατούσε! Οι ατάκες που ξεστομίστηκαν, δε, είναι άξιες να μείνουν στα πρακτικά της παρέας! Σίγουρα, μία από τις καλύτερες «παρτίδες» που έχω παίξει μέχρι τώρα.

Και ενώ όλοι κοιτούσαμε ύποπτα τους γύρω μας, ξαφνικά χτυπάει το κινητό της Α:
«Ναι Πέτρο μου! Στο σπίτι είμαστε. Με τα παιδιά. Παίζουμε ένα παιχνίδι»
(Ακούω το όνομα και φουρκίζομαι! Μόνο μη τυχόν και τον προσκαλέσει, σκέφτομαι.)
«Θα κάτσουμε μέχρι αργά, Πέτρο»
(Μην τον προσκαλέσει, Παναγίτσα μου, ξανασκέφτομαι)
«Δεν ξέρω! Δεν νομίζω να βγούμε καθόλου»
(Κάνε το θαύμα σου, Άγια-Λούγκρα μου, να μην τον προσκαλέσει. Βάλε το χεράκι σου – ή ό,τι άλλο θέλεις)
«Και δεν έρχεσαι βρε Πέτρο μου; Έλα! Καλά θα περάσουμε!»
(Το ξεστόμισε η καρι*λα)

Και σε λίγα λεπτά (από κάτω ήταν ο ακατονόμαστος) *τσουπ* εμφανίζεται φάντης-μπαστούνης ο κύριος!

Ένα ωραίο, ψηλό παιδί, με ωραίο σώμα -στα πρότυπα «σε βλέπω και λιώνω»- και πολύ πολύ συμπαθητικό και ερωτικό προσωπάκι. (σ.σ. διαβάζετε αποσπάσματα από το best-seller με τίτλο «Όταν πρωτογνώρισα τον Πέτρο»)

Μπαίνει μέσα, φιλάει τις τρεις από τις κοπέλες τις παρέας και στους υπόλοιπους κάνει την τιμή και τους αφήνει να τσιμπολογήσουν ψίχουλα από ένα τυπικό «γεια». Κάθεται σε μια γωνιά ήσυχα και συνεχίζουμε το παιχνίδι μας. (Κακία να πω; Θα την πω! Αφού γι’ αυτό έκανα αυτό το post... Αμφιβάλλω αν είχε αντιληφθεί το πώς παίζεται το Παλέρμο, ώστε να συμμετέχει κι αυτός)

Έλα όμως που ο διάολος δεν έχει μόνο ένα ποδάρι! Και να σου ο κύριος Πέτρος να κάνει εξωτερικές παρεμβάσεις κάθε τόσο και να ανατρέπει την πορεία του παιχνιδιού (για όσους δεν γνωρίζουν το Παλέρμο, απλά να ενημερώσω ότι η εξωτερική παρέμβαση αντιστοιχεί σε «Έχει τον Άσσο! Έχει τον Άσσο» σε παιχνίδι τράπουλας)

Κάποια στιγμή, λοιπόν, αποφάσισε ο κύριος να εγκαταλείψει τον χώρο. Χαρές και πανηγύρια (ποτέ στα φανερά) από μένα και τρία-τέσσερα ακόμη μέλη της παρέας. Επιτέλους θα συνεχίζαμε απερίσπαστοι!

Πώς θα μπορούσε όμως να φύγει, χωρίς να επιβεβαιώσει την άσχημη εικόνα που έχω σχηματίσει γι’ αυτόν;

Πέτρος: «Την σούταρα! Την έστειλα στον πατέρα της!»
Μ: «Τι ακριβώς εννοείς, Πέτρο μου;»
Πέτρος: «Τι λες να εννοώ ρε μπάζο; Την βαρέθηκα και την έστειλα στον πατέρα της! Άντρας ο Πέτρος; Ε;»
Μ: «Καλά έκανες»

Ποιος θεός τα ακούει και τα βλέπει αυτά και δεν αποτριχώνει τα φρύδια του με σελοτέιπ; Να ακούς την Μ. (η προσωποποίηση του αξιοπρεπούς και τσαμπουκαλεμένου θηλυκού) να λέει «καλά έκανες».


Και τώρα η ψυχογραφία του Πέτρου:

Είναι ωραίος. Είναι μοιραίος. Είναι μαμιάς. Είναι μέσα στη νύχτα. Έχει φίλους σε μαγαζιά. Ξέρει Dj και Barmen. Πουλάει! Και το ξέρει...

Αρχικά νόμισα πως το μίσος μου πηγάζει από κάποια μορφή ζήλιας για τα «προτερήματα του», που απλά δεν είχε τύχει να μου εμφανιστεί μέχρι τότε.
«Μήπως βρε Phoebus τον ζηλεύεις που δεν είσαι τόσο ωραίος; Μήπως τον ζηλεύεις που δεν χαιρετάς κι εσύ όλο το μαγαζί, όταν βγαίνεις κάπου;» Ερωτήματα σαν κι αυτά περνούσαν από το μυαλό μου. Μήπως έχω αλλάξει και δίνω περισσότερη σημασία στο glam; Μήπως τόσο καιρό το χλεύαζα, γιατί δεν μπορούσα να γίνω μέρος όλου αυτού; Μα όχι! Τις ευκαιρίες να το κάνω, τις είχα! Και -συνειδητά- τις πέταξα! Μήπως όμως; Μήπως κάτι άλλο; Μήπως είμαι κρυφο-ερωτευμένος μαζί του και δεν το έχω καταλάβει, το ζώον; Με τον Πέτρο; Δε θα διαφωνήσω ότι οι πρώιν μου δεν ήταν διακεκριμένα μέλη της Ακαδημίας Αθηνών, γνώριζαν όμως/τουλάχιστον ποιός ήταν ο δήμαρχος Αθηνών!

Όταν όμως, συζητώντας το με τα υπόλοιπα παιδιά της παρέας, συνειδητοποίησα πως δεν είμαι ο μόνος που έχει τέτοιου είδους προβληματισμούς, άρχισα να «απενοχοποιούμαι».

Προσπάθησα λοιπόν να δω για ποιόν ασαφή και συγκεχυμένο -για μένα- λόγο επιδιώκουν τόσο πολύ την παρέα του οι λοιπές κορασίδες τις παρέας:

Μ.: «Είναι καλό παιδί μωρέ»
(Και πολύ άντρας! Μην το ξεχνάς αυτό! Στον πατέρα της την έστειλε την άλλη)
Ν.: «Έχω μοιραστεί πράγματα μαζί του»
(Πότε έγινε αυτό καλή μου; Τα βράδια που πίνατε μαζί σφινάκια και κορδωνόσουν δίπλα του; Ή τα βράδια που τελειώναμε τα πακέτα τσιγάρα, το ένα μετά το άλλο, συζητώντας για τα προσωπικά μας, χωρίς να είναι ο Πέτρος εκεί;)
Χ.: «Τον Πέτρο τον έχετε παρεξηγήσει»
(Λυπάμαι, Χ. μου, αλλά έναν άνθρωπο τον κρίνεις μόνο από όσα σου δείχνει! Το κληρονομικό χάρισμα (Λεούση, Πατέρα, κτλ κτλ) δυστυχώς δεν το έχω... Και τις φορές -ουκ ολίγες- που έτυχε να συγχνοτιστούμε, την χειρίστη των εντυπώσεων μου άφησε)

Ψάξε-ψάξε, λοιπόν, άρχισα να φτάνω στο συμπέρασμα ότι οι φίλες μου έλιωναν στην παρουσία του Πέτρου, για έναν απλό λόγο: Γιατί απλά ήταν εκεί! Δεν έβλεπα να παίρνουν κάτι από αυτόν (κάτι πλατωνικά αγαθό). Δεν έβλεπα να υπάρχουν σημεία επαφής. Κι αυτό γιατί τα κορίτσια τα ξέρω καιρό, ώστε -με βεβαιότητα- να μπορώ να πω πως δεν είναι οι τύποι ανθρώπου που θα ενδιαφερθούν μόνο για το «πού θα πιουν καφέ», «τι θα φορέσουν» και «ποιος/ποια θα τους την πέσει» (εν αντιθέσει με τον ...φτού-κακά)

Με φρίκη μου λοιπόν συνειδητοποίησα, όχι πως οι φίλες μου είναι χαζογκόμενες, αλλά πως η ομορφιά (ακόμα και αν δεν συνοδεύεται από τίποτα άλλο) μπορεί και κάμπτει ακόμα και τις ισχυρότερες αντιστάσεις!

Αν έχω λοιπόν να πω μια καλή κουβέντα για τον Πέτρο, θα είναι:
«Μπράβο Πέτρο μου! Σου χαρίστηκε ένα δώρο, το οποίο έμαθες να εκμεταλλεύεσαι στο έπακρο!»

Με ό,τι έχει, πορεύεται ο καθένας! Συμφωνώ απόλυτα σε αυτό!

Εγώ όμως (φανατικά επιμένω πως) ΔΕΝ θα πάρω...


Υ.Γ.: Κορίτσια, θα σας αφιερώσω ένα τραγουδάκι που βρήκα στου x-oyranoy, μου θύμισε εσάς και ήταν η αφορμή για να γράψω αυτό το post...

Μας την πέσανε!

Είχαμε αποφασίσει χθες να πάμε για καφέ με τη φίλη μου την Ε. Αν και το συζητούσαμε από νωρίς, τελικά καταλήξαμε να ψάχνουμε στις 11 το βράδυ, ποιά καφετέρια σερβίρει ακόμα καφέ.

Καθίσαμε σε μία που είχαμε από καιρό σταματήσει να πηγαίνουμε... Ελπίζαμε ότι δεν είχαν αλλάξει «συνήθειες» και θα μπορούσαμε να απολαύσουμε το καφεδάκι μας.

Ανεβήκαμε στο δεύτερο όροφο. Ήταν μόνο ένα ζευγάρι μεσήλικων και μια παρέα αντρών που προσπαθούσαν υψίφωνος να λύσουν ένα ποδοσφαιρικό θέμα, που φαινόταν να τους ταλαιπωρεί από ώρα.

Καθίσαμε και μπήκαμε αμέσως στο «ψητό». Είχαμε αρκετά πράγματα να πούμε, αφού τις τελευταίες μέρες -αν και συναντιόμασταν καθημερινά- δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία να βρεθούμε οι δυο μας. Ξεκίνησε λοιπόν η Ε. να μου περιγράφει «ιστορίες από την κρύπτη». Κι εγώ, με στόμα υποβοηθούμενα κλειστό από το χέρι μου, να παρακολουθώ όσα μου έλεγε.

Είχαμε ήδη πιει τον πρώτο καφέ και πηγαίναμε για τον δεύτερο (και η Ε. και εγώ λάτρεις του espresso – θέλαμε να παραγγείλουμε και δεύτερο). Τότε ήταν που παρατηρήσαμε πόσο ευγενικός και γλυκός ήταν μαζί μας ο όμορφος τυπάκος που μας είχε σερβίρει.

«Ανήσυχα πνεύματα» και οι δύο, δεν αργήσαμε να φτάσουμε στο συμπέρασμα (χωρίς φυσικά να ανταλλάξουμε ούτε κουβέντα μεταξύ μας) ότι το παιδί δεν το έκανε από καθαρό επαγγελματισμό. Φάνηκε και αργότερα, πως μάλλον ήθελε να μας γνωρίσει καλύτερα...

Είχαμε όμως το εξής πρόβλημα: «σε ποιόν από τους δυο την πέφτει τώρα;»


Ε: Είσαι σοβαρός; Δεν τον είδες που σε κοιτούσε συνέχεια και χαμογελούσε;
Φ: Λες; Αποκλείεται! Γιατί μίλησε σε σένα περισσότερο; Να δεις που για σένα πάει!
Ε: Ρε σου λέω! Τόσα χρόνια κάνω παρέα με σένα και τον Α. Έμαθα να ξεχωρίζω τον gay. Εσένα θέλει!
Φ: Άκου’ με κι εμένα! Εσένα θέλει! Αλλιώς γιατί να απαντήσει ότι «μακάρι να ήταν όλοι οι πελάτες σαν εσάς», όταν του είπες πως τον κουράσαμε;
Ε: Και γιατί -παρακαλώ- σου έκανε τον «δύσκολο» όταν του ζήτησες να μας ανανεώσει το νερό;

[...]

Κάπως έτσι λοιπόν εξελισσόταν η κουβέντα μας. Πήραμε και ένα ποτήρι κρασί και ήρθε η ώρα να πληρώσουμε. Το δίλημμα παρέμενε. Την Ε. ή εμένα;

Και ξαφνικά τον βλέπουμε να ανεβαίνει κρατώντας έναν δίσκο με τρία σφινάκια. «Τώρα θα δούμε τι τρέχει» είπαμε και οι δύο ταυτόχρονα. Τσουγγρίσαμε, τα ήπιαμε, τα αφήσαμε... Δυστυχώς δεν κοίταξε κάποιον «λίγο παραπάνω». Δεν είπε κάτι για να μας βγάλει από την περιέργεια.

Τελικά φύγαμε χωρίς να μάθουμε τι ακριβώς έγινε. Αποφασίσαμε όμως να ξαναπάμε, μια δεύτερη φορά (ίσως και τρίτη και τέταρτη και... και...) μέχρι να βγάλουμε μια άκρη.

Μας το αφιερώνω, γλυκιά μου Ε.: "Μια Βραδιά στο Λούκι"

Με φάρο ...την Μοναξιά

Ξάπλωνα μέσα στην αγκαλιά του. Ένιωθα τα χέρια του γύρω μου, να με κρατούν σφιχτά στην ασφάλεια και τη ζεστασία που έπλαθαν η εικόνα και το άρωμα του. Η ανάσα του, που κάποτε με είχε νανουρίσει, τώρα είχε γίνει ο ή μετρονόμος που συγχρόνιζε τις σκέψεις μου.

Πόσο όμορφα ένιωθα δίπλα του. Ήξερα ότι καταλάβαινε αμέσως αυτό που είχα να του πω. Ήξερα ότι είχε απαντήσεις σε πολλές από τις ερωτήσεις μου. Ήξερα ότι είχε ζήσει όσα έζησα κι εγώ και όσα ελπίζω μια μέρα να ζήσω.

Πόσο όμορφα ένιωθα δίπλα του. Θυμόμουν ότι έκανε για μένα, πράγματα που κάποιος άλλος δε θα έμπαινε ούτε στη διαδικασία να τα σκεφτεί. Θυμόμουν ότι με διεκδίκησε. Θυμόμουν ότι το ήθελα κι εγώ αυτό.

Πόσο όμορφα ένιωθα δίπλα του. Τα χέρια του ζεστά και δυνατά. Αλυσίδες έτοιμες να σε δέσουν πάνω στην ευτυχία. Ο χαρακτήρας του ένα βιβλίο γεμάτο γνώσεις. Τόσο διαφορετικός από τον δικό μου. Τόσο διαφορετικός από τον χαρακτήρα των περισσότερων ανθρώπων. Τόσο όμορφα και αναπάντεχα περίεργος.

Πόσο όμορφα ένιωθα δίπλα του. Ήθελα να γίνω δικός του. Ήθελα να με πάρει μαζί του με το φως της αυγής και να με κάνει βασιλιά στο κάστρο του. Ήθελα να του δώσω όσα κανένας άλλος δε με άφησε να βγάλω από μέσα μου.

Πόσο άσχημα ένιωθα. Δεν μπορούσα. Ήξερα ότι θα μπορούσα να έχω την σάρκα του. Θα μπορούσα να «κλέψω» τις ανάσες του με τα χείλι μου. Ήξερα ότι θα μπορούσα να αγγίξω για λίγο την καρδιά του. Όμως όλα αυτά για λίγο. Όσο το σκοτάδι κρατάει κρυμμένο αυτό που το φως θα μου θύμιζε. Άνηκε και ανήκει σε άλλον.

Η τραγική ειρωνεία της ζωής μου. Να βρίσκω μπροστά μου όσα έχω κάνει. Τότε άφησα τον «πρίγκιπα» να φύγει, για να μη διαλύσω μια δέσμευση, μια ανταλλαγή υποσχέσεων με έναν άνθρωπο που αποδείχτηκε το μεγαλύτερο μου λάθος. Τώρα τον αφήνω να φύγει για να μην κάνει κι αυτός το ίδιο.

Ό,τι κι αν του ζητήσω, δε θα είναι παρά ένα δάνειο. Ένα δάνειο χρόνου, συναισθήματος και πάθους. Ένα δάνειο με πρώτη δόση μετά από χρόνια ή ίσως και ποτέ.

Ήταν ένα φρικτό δίλημμα. Να θέλεις να αγγίξεις κάτι που ποθείς και να μην μπορείς. Να θέλεις να ζητήσεις κάτι που επιθυμείς και να μην μπορείς. Να θέλεις να κλέψεις κάτι που δεν σου ανήκει. Να θέλεις να πάρεις, όσα κάποτε σου προσφέρθηκαν. Και να μην μπορείς, πάλι.

Μια άγρια θάλασσα από κύματα συναισθημάτων και βροχή επιθυμιών. Ταραγμένες σκέψεις και αισθήσεις που σε ζαλίζουν. Και στο βάθος του ορίζοντα, ο φάρος της ηθικής, να σε καλωσορίζει στο ατάραχο λιμάνι της μοναξιάς.

Δυστυχώς, αν και δύσκολη, η επιλογή που έκανα ήταν προαποφασισμένη. Θα πήγαινα στο λιμάνι αυτό. Θα πήγαινα και θα περίμενα την καταιγίδα να κοπάσει, μέχρι να ξαναβγώ. Θα πήγαινα εκεί, χωρίς να φέρω την πρύμνη μου κόντρα στο κύμα. Χωρίς να πάω στον προορισμό που πρόσταζε η πυξίδα της καρδιάς μου. θα πήγαινα εκεί που ήξερα πως θα ήταν ασφαλές για εμένα και για εκείνον.

Και θα περίμενα, ένα νέο ταξίδι. Καπετάνιος σε άλλη θάλασσα και ίσως άλλη τρικυμία...

Καμβάς

Χάθηκα και επέστρεψα. Κοιμήθηκα και ξύπνησα. Έκλαψα και χαμογέλασα. Πέθανα και αναστήθηκα. Έπαθα και έμαθα. Κοίταξα μέσα μου βαθιά, στον καθρέφτη της ψυχής μου και βρήκα αυτό που έψαχνα. Εμένα. Θαμμένο στη σκόνη, στη λάσπη, στις στάχτες, στα νερά τα βρώμικα. Κατάλαβα πόσο εύκολο είναι να χάσεις κάποιον που αγαπάς, ακόμα κι αν αυτός είσαι εσύ.

Όσο καιρό «έλλειπα», απλά αφουγκραζόμουν τη ζωή μου. Και τώρα ήρθε η ώρα να κάνω το ρεπορτάζ μου.

Κάθε μέρα και μια διαφορετική ιστορία. Όλες όμως έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Μου αφήνουν και από κάτι. Κάτι που με αλλάζει λίγο. Με πλάθει. Με σβήνει και με ξαναγράφει.

Χώρισα με τον Γ. Γνώρισα ένα-δύο άλλα άτομα. Δεν έγινε τίποτα το ιδιαίτερο. Άντε λίγο σεξ, λίγη ψευδαίσθηση συντροφικότητας για λίγες μέρες, λίγο φλερτ, λίγες αγκαλιές. Και; Τι μου έμεινε από όλα αυτά;

Αν μου έκανα την ίδια ερώτηση πριν από μερικούς μήνες θα απαντούσα ίσως με κάποια πολύ άσχημη λέξη. Σήμερα, τώρα, όμως, μπορώ με σιγουριά να πω πως μου έμεινε ό,τι πολυτιμότερο έχω. Εμένα.

Οι συγκυρίες, άτιμες και πονηρές κυρίες, έφεραν έτσι τα πράγματα ώστε να «αποκλειστώ» σε έναν δικό μου κόσμο. Να ακολουθήσω μια συναισθηματική νηστεία, στο ησυχαστήριο της μοναξιάς μου. Απορώ πως δεν το έβλεπα πιο νωρίς. Προσπαθούσα να γλιτώσω από τον εαυτό μου. Προσπαθούσα να καλύψω τα κενά μου μέσα από τους άλλους. Έκανα το λάθος να ψάχνω για αυτό που μου λείπει.

Αφού δεν υπάρχει πουθενά. Κανείς δεν είναι πλασμένος (πόσο μάλλον να έχει και τη διάθεση να το κάνει) να «κουκουλώσει» τα δικά μου κενά. Αντίθετα όμως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που συμπληρώνουν το «Εγώ» μου και του προσδίδουν ομορφιά.

Αυτό που τόσο καιρό έψαχνα στους άλλους ήταν χρώματα και πινέλα για να ξαναζωγραφίσω τον καμβά της ζωής μου. Να μου αλλάξουν τα χρώματα που δε μου αρέσουν. Να μου διορθώσουν τις πινελιές που ξέφυγαν. Να μου ορίσουν γραμμές και κατευθύνσεις.

Οι άνθρωποι γύρω μου, όμως, είναι μόνο το πλαίσιο. Το κάδρο μέσα στο οποίο κρέμεται ο καμβάς: Εγώ.
Όσο κι αν αλλάξεις το κάδρο, ο καμβάς μένει αναλλοίωτος.

Αυτό λοιπόν έκανα τις τελευταίες μέρες. Άλλαζα τον καμβά μου. Έψαχνα να θυμηθώ που είχα εξοστρακίσει τα δικά μου πινέλα. Και με υπομονή άρχισα να εξετάζω πιθαμή προς πιθαμή τον καμβά και να αλλάζω ότι δε μου αρέσει.

Όχι δεν έχω τόση εσωτερική δύναμη ώστε να το κάνω αυτό εθελούσια. Οι περιστάσεις με οδήγησαν βήμα-βήμα σε αυτό. Έμαθα να εμπιστεύομαι. Έμαθα να συγχωρώ και να πληγώνω. Έμαθα να χαράσσω βαθιά μέσα μου ονόματα και να σβήνω άλλα. Έμαθα να μαθαίνω.

Και τώρα είμαι πίσω. Γράφω ξανά όσα βλέπω και ακούω, όσα νιώθω και διαισθάνομαι.

Είμαι εδώ και εύχομαι μια όμορφη, νέα χρονιά!

Λογοκρισία ή Ρατσισμός;

Συνέβη κάτι ασύλληπτο σήμερα.

Καθώς «περιπλανιόμουν» ανάμεσα σε πολλά blogs, το μάτι μου κοντοστάθηκε σε ένα blog. Φαινόταν να το έχει γράψει κάποιος νέος σε ηλικία, με πολλούς προβληματισμούς αλλά αρκετά προχωρημένος σε απόψεις και ιδέες.

Αποφάσισα να αφήσω comment και να προσθέσω το συγκεκριμένο άτομο και στη λίστα επαφών του msn μου. Θεώρησα ενδιαφέρον το ενδεχόμενο συζητήσεων και αναλύσεων μαζί του. Ήθελα πολύ να ακούσω την άποψή του για διάφορα θέματα. Και έτσι έπραξα.

Ενώ μιλούσαμε, λοιπόν, στο msn μου εξηγούσε ότι υπάρχουν ανώνυμοι bloggers που αφήνουν «κακεντρεχή» σχόλια στο blog. Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι αυτό δεν είναι κάτι κακό και ότι στην κριτική ικανότητα του αναγνώστη επαφίεται το να κρίνει και να κρατήσει όσα σχόλια θεωρεί άξια προσοχής.

Η απάντηση δυστυχώς που πήρα, μεταξύ άλλων, περιείχε και τα εξής: «Θα σε πείραζε αν διέγραφα το σχόλιο σου; Για να μην υπάρξουν κακεντρεχή σχόλια, επειδή είσαι γκέυ. Είναι πολλοί οι κακοί που θα πουν ότι κι εγώ είμαι γκέυ»

Θα αποφύγω να χορέψω σε τεντωμένο σχοινί και να προσπαθήσω να κάνω μια υπόθεση για το άτομο που θα έλεγε κάτι τέτοιο, γι’ αυτό θα αρκεστώ μόνο στο να σχολιάσω αυτό που με έκπληξή μου διάβασα.

Πόσο οικτρό θα ήταν το να υπάρξει κάποιο αρνητικό σχόλιο απέναντι μου, απλά και μόνο γιατί είμαι γκέυ. Δεν είμαι δολοφόνος. Δεν είμαι εγκληματίας. Γκέυ είμαι. Έχω διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό (δεν θα ξεδιπλώσω όλο το αντιομοφοβικό μου ντελίριο τώρα). Για να είμαι μάλιστα ειλικρινής, είναι πολύ λίγοι αυτοί που θα έκαναν άσχημα σχόλια για τη σεξουαλική μου ταυτότητα. Και (από προσωπική εμπειρία) έχω διαπιστώσει πως είναι οι ίδιοι που θα ενοχλούνταν αν «ο κόσμος» γνώριζε ότι συναναστρέφονται έναν γκέυ.

Είναι η πρώτη φορά που λογοκρίνομαι. Δε μου έχει τύχει ξανά παρόμοιο περιστατικό και οφείλω να ομολογήσω ότι με σόκαρε λίγο. Ακόμα και στην προσωπική μου ζωή έχω εκμυστηρευθεί την «ιδιαιτερότητά» μου σε πολλά άτομα και μιλάω ελεύθερα, δίχως να τυγχάνω λογοκρισίας από κανέναν. Ίσως γιατί τα άτομα που επέλεξα να γνωρίζουν για μένα είναι άτομα που δίνουν προσοχή στο περιεχόμενο όσων λέω και όχι στο ότι τα λέει ένας γκέυ. Ίσως γιατί τα άτομα αυτά προσέχουν πως συμπεριφέρομαι απέναντι τους και όχι από το τι κάνω στο κρεβάτι μου. Ίσως γιατί είχα την εντύπωση πως ο κόσμος γύρω μου έχει αρχίσει να αλλάζει και πως είναι λίγα τα άτομα που φοβούνται τους ανθρώπους.

Ίσως τελικά να κάνω και λάθος. Το γεγονός ότι εγώ είμαι γκέυ ίσως να φοβίζει. Δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον βάσιμο λόγο, αλλά πολλά μπορεί να πλάσει ο ανθρώπινος νους. Περιβάλλον, εκπαίδευση, κοινωνικά πρότυπα, υποδαυλιζόμενος ρατσισμός για την εξυπηρέτηση κοινωνικών συμφερόντων... Και πάλι η απάντησή μου είναι «δεν γνωρίζω». Ίσως κάτι από όλα αυτά, ίσως και όλα μαζί, ίσως και άλλα περισσότερα...

Εν κατακλείδι, το comment το διέγραψα για λόγους ευθιξίας. Το post όμως αυτό θέλω να παραμείνει για πολύ καιρό. Να μου θυμίζει ότι αν η νεολαία της χώρας αυτής είναι τόσο πίσω, τότε -μάλλον- έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας ακόμα...

Έναν χάρτη, παρακαλώ...

Τους τα είπε έξω απ' τα δόντια! Μπράβο κοπέλα μου!

Ξεχασμένο στη σκόνη

Κάτι που είχα γράψει πριν από χρόνια, όταν ακόμα ανακάλυπτα την ταυτότητά μου:






Κι όμως καθόμουν μονάχος κι έκλαιγα,
Στη βροχή εκείνη που πλημμύριζε τα όνειρα μου τα παιδικά,
Τα πρόσωπα από το άλμπουμ το οικογενειακό, τώρα ξένα κι απόμακρα
Κι εκείνοι που η αγάπη τους με στήριζε, τώρα πονάνε το μέσα μου

Η ζωή μου με αρχή το ψέμα
Και το τέλος της, άγνωστο και ψεύτικο κι αυτό
Μήτρα φόβου με γέννησε
Και το στόμα μου ασφάλισε, παθητικά για πάντα

Η επανάσταση, λέξη άγνωστη από της ζωής το βιβλίο
Και ο κλεφτοπόλεμος, παιχνίδι ανάσας ζωτικής
Εκείνοι που αγάπησα, με κλαίνε
Κι όσους πόνεσα, τώρα με πονάνε περισσότερο

Το λάθος με βασίλευε
Και κάθε μου σωστό, έσβηνε στη σκιά παλιών σφαλμάτων
Υποσχέσεις, υποχρεώσεις και όνειρα, για μια ζωή που ποτέ δε θα γίνει δική μου
Μια ζωή που μου όρισαν να ζήσω, να αρχίσω και να τελειώσω, γιατί πρέπει

Μια αλήθεια, τόσο μακρινή, είναι εδώ
Μια αγάπη, που τα πως και τα γιατί του κόσμου θα πεθάνουν
Μια ζωή κρυμμένη στη σκιά του ψέματος
Και οι φίλοι, θεμέλια στην άμμο

Ποια αλήθεια είναι πιο αληθινή απ’ όλες;
Και πιο ψέμα πιο μεγάλο;
Ποια αγάπη συγχωρεί πιο εύκολα;
Και ποια απόρριψη οδηγεί στη λήθη;

Η αλήθεια, λένε, πονάει. Όμως δεν λένε ποιον
Η αποκάλυψη τυφλώνει. Όπως και το μίσος
Μια ζωή μέσα στην άλλη
Να ζητά αυτά που είναι δικά της

Ένα προσωπείο για τον κόσμο
Να κρύβει την ασχήμια του άνθους της ψυχής μου
Κι ένα προσωπείο για μένα
Να κρύβει τα δάκρυα μου σε χαμόγελα ευτυχίας

Με το βλέμμα στο θεό, κοιτάζω μόνο την κρυψώνα του
Στη φωλιά του απομονωμένος, πίσω από τα αστέρια
Χαμογελάει κουνώντας των γραμμένων τα ζάρια
Κι η εγκατάλειψη πνίγει κάθε μου ανάσα

Θέλω να βγω και να φωνάξω
Να λουστώ στα δάκρυα μου τα λυτρωτικά
Να σπάσω κάθε αλυσίδα που πίσω με κρατά
Να φύγω, να χαθώ

Όμως η αδυναμία είναι πιο δυνατή από τη θέληση
Και η συνήθεια, αρρώστια ανίατη
Ο φόβος, σύμμαχος κι εχθρός
Στον ιστό του με έχει φυλακίσει

Αναπολώντας το τώρα

Κάθομαι στο σπίτι. Μόνος. Σπαταλάω το χρόνο μου, τις λίγες ώρες που μου έμειναν πριν αρχίσω το «σκληροπυρηνικό» διάβασμα.

Κάνω το λάθος και βάζω ένα τραγούδι στην playlist. Σκέφτομαι…

Σκέφτομαι πως θα είμαι μετά από χρόνια. Όταν η φοιτητική ζωή θα έχει τελειώσει. Όταν τους στόχους που τώρα βλέπω μεγάλους και ακατόρθωτους, θα τους έχω επιτύχει. Όταν πλέον θα έχω τελειώσει κάθε μορφής εκπαίδευση, θα παίρνω το μισθό μου, θα έχω το αυτοκίνητο και το σπίτι το δικό μου. Όταν θα έχω όσους φίλους θα έχουν μείνει και τους καινούριους που θα έχω αποκτήσει. Όταν θα έχω το σκύλο μου.

Σκέφτομαι πως θα είναι το σπίτι μου. Θα προτιμούσα μια μονοκατοικία, με αυλή και κήπο και ένα γκαράζ για το αυτοκίνητο. Μια μονοκατοικία που απέξω θα έχει πηλιορείτικο στυλ και μέσα θα είναι η προσωποποίηση του industrial τρόπου ζωής. Μέταλλο και γυαλί. Προϊόντα τεχνολογίας, gadgets, οικολογικά σχεδιασμένο. Το παλατάκι που ονειρεύομαι.

Με φαντάζομαι να φοράω μια λεπτή φόρμα και να κάθομαι στο γραφείο που θα είναι δίπλα σε ένα από τα μεγάλα παράθυρα, πάνω από σημειώσεις και βιβλία, με το σκύλο να μου γλύφει τα δάχτυλα του ποδιού παρακαλώντας για λίγες αγκαλίτσες.

Με φαντάζομαι να σηκώνομαι, να βάζω ζεστό καφέ στην παλιά την κούπα, να ανάβω τσιγάρο και να σηκώνω το ακουστικό του τηλεφώνου. Παίρνω τηλέφωνο τον (πολλά χρόνια κολλητό μου) Ά. Μαθαίνω από τον τηλεφωνητή πως έχει πάει με το (επίσης επί πολλά χρόνια) αγόρι του διακοπές. «Τις είχαν ανάγκη και οι δυο τους» σκέφτομαι και κατεβάζω το ακουστικό. Με τον καφέ στο χέρι, σηκώνομαι και πηγαίνω προς το cd-player. Ακούω ένα όμορφο τραγουδάκι. Κάτι ήρεμο και με ωραίο στίχο.

Επιστρέφω πίσω στον καναπέ και παίρνω για άλλη μια φορά το ακουστικό του τηλεφώνου. Αυτή τη φορά θα ψάξω την Λ. Είμαι σίγουρος πως δε θα είναι (ως συνήθως) στην Ελλάδα, αλλά έχω ανάγκη να την ακούσω. Έχουμε καιρό να τα πούμε. …καλεί… το σηκώνει… «Μανάρι μου! Τι έκπληξη ήταν αυτή! Δυστυχώς θα πρέπει να σε αφήσω… Δεν μπορώ να μιλήσω! Είμαι σε ένα συνέδριο στο Μαρόκο με τον Jonathan (ο Άγγλο-Γερμανός σύζυγός της). Θα σε πάρω εγώ κάποια στιγμή. Σε φιλώ γλυκά»

Το ακουστικό γλιστράει επάνω στη βάση του τηλεφώνου. Κοιτάζω γύρω μου. Κοιτάζω όσα κατάφερα να αποκτήσω. Όλα όσα δούλεψα και κατάφερα να τα κάνω δικά μου. Κοιτάζω την υλική υπόσταση των κόπων μου. Κοιτάζω και αναπολώ:

…όταν ακόμα ήμουν φοιτητής ήθελα να τα αποκτήσω όλα αυτά! Διάβαζα, αλλά παράλληλα περνούσα όσο πιο καλά μπορούσα! Έβγαινα, διασκέδαζα, έκανα σεξ, έκανα τρέλες, γελούσα. Έκανα και μια-δύο προσπάθειες να ερωτευτώ, αλλά αποδείχθηκαν μια μεγάλη αποτυχία. Θυμάμαι που αναγνώριζα το πόσο δύσκολο είναι να βρεις κάποιον να σε αγαπήσει και γι’ αυτό είχα ορκιστεί στον εαυτό μου πως θα αφιερωθώ στο λειτούργημά μου. Πως θα γίνω ο καλύτερος. Ελπίζοντας πως έτσι θα καλύψω τα κενά. Αλλά τότε δε φοβόμουν ακόμα! Πάντα ήταν κάποιος δίπλα μου. Γονείς, φίλοι, συμφοιτητές, παρέες, γκόμενοι… Ποτέ δεν ένιωσα μόνος! Περνούσα πολύ ωραία!


Για μια ακόμα φορά ο σκύλος μου γλύφει το πόδι και με γυρίζει πίσω στην πραγματικότητα. Κοιτάζω ξανά γύρω μου. Έχω χτίσει ένα παλάτι. Ένα σπίτι φτιαγμένο για δύο ανθρώπους. Ένα παλάτι που του λείπει ο βασιλιάς. Ακόμα και ο κρεβάτι μου είναι διπλό, αλλά κοιμάμαι μόνος. Έχω χτίσει μια ζωή, με πολύ κόπο, αλλά δεν υπάρχει κάποιος να την μοιραστώ πραγματικά.

Ρουφάω άλλη μια γουλιά από τον καφέ. Είναι πικρός. Πρώτη φορά είναι τόσο πικρός. Πάντα σκέτο τον έπινα, αλλά αυτή τη φορά είναι πιο πικρός από ποτέ! Πάντα ονειρευόμουν να ξυπνάω το πρωί, να πηγαίνω στο σαλόνι και να βλέπω το αγόρι μου, κουλουριασμένο στον καναπέ να χαζεύει τις πρωινές ειδήσεις με την κούπα του καφέ στο χέρι. Κι εγώ να κουλουριάζομαι γύρω του και να χαζεύω τα μάτια του. Και η μυρωδιά του σκέτου καφέ να δένει αυτό το σκηνικό. Να μετατρέπει αυτή τη γλυκιά ρουτίνα σε ευτυχία.


Αναπολώ ξανά… θυμάμαι τότε, όταν ήμουν νέος ακόμα, που στις βραδινές προσευχές μου παρακαλούσα για το αγόρι που θα έρθει και θα μου ζητήσει να μείνει δίπλα μου για πάντα… θυμάμαι πως φοβόμουν ότι δε θα έβρισκα ποτέ αυτό το παιδί ή κι αν το έβρισκα, δε θα ήξερα πώς να το κρατήσω… Πίνω λίγο ακόμα καφέ…


Κι όμως είναι πικρός… πιο πικρός από ποτέ…

Gone!

Και να που το καλοκαίρι τελείωσε!

Τι να θυμηθώ πρώτο και τι να αφήσω πίσω, να λιώσει στα ζεστά καζάνια της χαράς και της λήθης αυτού του καλοκαιριού;

Αν έπρεπε να χρησιμοποιήσω δύο φράσεις για να περιγράψω όσα συνέβησαν αυτό το καλοκαίρι, θα έλεγα ίσως πρώτο ένα γνωμικό που έχω ακούσει: «Την πρώτη ευκαιρία τη δικαιούται κι από το Θεό. Τη δεύτερη από άνθρωπο. Την τρίτη, από μ*λ*κ*». Kαι σαν δεύτερο ότι η εργασιοθεραπεία δεν κάνει μόνο θαύματα για να προχωρήσεις μπροστά, αλλά βοηθάει και στο να ανακαλύψεις ποιος είναι ο πραγματικός σου έρωτας. Και για μένα αυτός αποδείχθηκε η δουλειά μου!


Ας γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος:
Το παραμύθι που είχαμε με τον Γ. δυστυχώς δεν τελείωσε με το «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», αλλά με το «έφυγε το πριγκιπόπουλο με τον στρατηγό της φρουράς». Τελικά τα ψέματα όχι μόνο υπήρχαν, αλλά ίσως να ήταν και πολύ περισσότερα από τις αλήθειες που αυτό το άτομο κατάφερε ποτέ να μου πει.

Δυστυχώς, στους δύο, τρίτος δε χωρεί. Και όταν προσπαθήσεις να τον χωρέσεις, το μόνο που καταφέρνεις είναι να πιέζεις τόσο πολύ τον άλλο, που να τον κάνεις να πονάει αφάνταστα. Το αίσθημα αυτό του πνιγμού, της ανάγκης για ανάσα, για λίγη αλήθεια και λίγο φως το ένιωθα και ας μην ήθελα να πιστέψω το γιατί.

Τελικά το έμαθα. Ίσως με έναν τρόπο που σε κάποια άλλη στιγμή να χλεύαζα και να θεωρούσα πράξη μιαρή. Κι όμως έπρεπε να το κάνω. Έπρεπε να ανασάνω κι ας άφηνα την αξιοπρέπεια μου να βουλιάξει… Έψαξα το κινητό του… και τέλος! Η σταχτοπούτα επέλεξε να είναι δίπλα στις στάχτες της. Τις στάχτες που πλέον δεν ήταν από τα ξύλα, αλλά από την καρδιά της.

Θρήνησα. Έκλαψα. Πόνεσα. Χάθηκα και ξαναβρέθηκα. Είχα δύο επιλογές: Να κλειστώ στον εαυτό μου και να παλέψω με τους δαίμονες μου σε έναν άνισο αγώνα ή να ασχοληθώ με κάτι που θα βοηθούσε να κάνω κτήση της λήθης όσα συνέβησαν.
Επέλεξα το δεύτερο.


Αφιέρωσα το καλοκαίρι μου στο νοσοκομείο. Επέλεξα να κάνω εθελοντική εργασία στο νοσοκομείο του τόπου μου για περισσότερο από ένα μήνα. Με πρόγραμμα αυστηρό και απαιτητικό. Επέλεξα να περνάω πάνω από εικοσιτέσσερις ώρες μέσα στο νοσοκομείο και να βοηθώ όπως μπορώ ώστε να απαλύνεται ο πόνος των άλλων ανθρώπων. Επέλεξα να υποβάλω το σώμα μου στην υπερκόπωση και το μυαλό μου στη συνεχή εργασία, μήπως και η καρδιά μου βρει χρόνο να ξεκουραστεί. Και πραγματικά συνέβη το «θαύμα». Αφενός, κάθε φορά που έβλεπα κάποιον να φεύγει χαμογελαστός, άνοιγε και μια μικρή χαραμάδα στο μαύρο που σκέπαζε τα πάντα μέσα μου και άφηνε λίγο φως να περάσει. Αφετέρου αγάπησα περισσότερο από ποτέ αυτό που επέλεξα να κάνω στη ζωή μου. Το ερωτεύτηκα. Πωρώθηκα!


Ίσως να έχασα τις διακοπές. Ίσως να μην πήγα κάποιο ταξίδι. Ίσως να μην «το έκαψα» μέσα στο καλοκαίρι. Έκανα όμως κάτι που έχτισε μέσα μου πράγματα που κράτησαν και θα κρατήσουν. Αγάπησα ξανά εμένα. Αγάπησα τη «δουλειά» μου και τους ανθρώπους και έκανα καινούριους φίλους.


Οπότε να ‘μαι πάλι. Πίσω στη Λάρισα, αγκαλιά με τα βιβλία και τα μαθήματά μου. Αγκαλιά με τους φίλους και τους ανθρώπους που γνωρίζω πως με αγαπούν και δε θα με προδώσουν τόσο εύκολα!

Back to the basics

[σημείωση: πριν το διαβάσεις, διάβασε το post Η Αγάπη]

Ο Γ. είναι ένα άτομο που με είχε κάνει να πιστέψω ότι χτίζουμε μαζί αυτήν την πυραμίδα πάνω στην οποία μπορούμε να στηρίξουμε τη λέξη «αγάπη». Έδειχνε να έχει και τα τέσσερα χαρακτηριστικά που στη δική μου κοσμοθεωρία σμίγουν και πλάθουν αυτήν την πανέμορφη δημιουργία που αποκαλείται «αγάπη».

Χθες το βράδυ όμως διαπίστωσα κάτι φρικτό. Μιλούσαμε (όπως κάθε βράδυ) από το τηλέφωνο, όταν διαπίστωσα πως μου λέει ψέματα. Συγκεκριμένα δύο. Το ένα από αυτά είχε γενέθλιο ημέρα στις 10 Ιουλίου και απλά δε δεχόμουν να το παραδεχτώ (αν και σαν σκέψη είχε ωριμάσει πολύ νωρίς μπέσα στο μυαλό μου) και το άλλο ήταν δημιούργημα εκείνης της στιγμής.

Σημασία δεν έχει ούτε το περιεχόμενο, ούτε η σοβαρότητα των δύο αυτών ψεμάτων. Σημασία -για μένα- έχει ο λόγος ύπαρξής τους. Το γεγονός, δηλαδή, ότι ο Γ. δεν μπορεί να είναι ειλικρινής απέναντι μου. Δεδομένου, μάλιστα, ότι από τα πρώτα πράγματα που τον άφησα να μάθει για μένα είναι ότι το ψέμα αποτελεί το αιχμηρότερο εγχειρίδιο και μπορεί να με πληγώσει βαθειά. Εκεί που φυλάσσω τα πιο απόκρυφα και δυνατά μου συναισθήματα.

Με αφορμή, λοιπόν, αυτό και αφού κλείσαμε το ακουστικό, βυθίστηκα σε μια δίνη σκέψεων, με τη συνοδεία βότκας και τσιγάρων (είχα πολύ καιρό να πιω). Και οι σκέψεις που έκανα με οδήγησαν στο φρικαλέο συμπέρασμα. Το «οικοδόμημα της αγάπης» είχε καταρρεύσει!

Ακολούθησε το συλλογισμό μου εκείνες τις στιγμές:

1. Αρκετές μέρες τώρα ο Γ. έδειχνε να έχει χάσει την επιθυμία να βρίσκεται δίπλα μου. Αν και θα μπορούσε να προσαρμόσει έτσι το πρόγραμμα του ώστε να βρεθούμε πριν φύγω από Λάρισα (όπως θα έκανε κάποιος που πραγματικά εννοεί το «μου λείπεις»), περιορίστηκε μόνο στο να προτείνει καλοκαιρινά ταξίδια, τη στιγμή, μάλιστα, που γνώριζε πως για διάφορους λόγους αυτό θα ήταν από πολύ δύσκολο, έως αδύνατο για μένα. Ή -επί παραδείγματι- προτάσεις για «συγκατοίκηση» στο σπίτι του, μέσα στο καλοκαίρι, «απούσης της μητρός». Που τελικά κι αυτό αποδείχθηκε «πρόταση» (όταν αποφάσισα να το δεχτώ) και ίσως τίποτα παραπάνω.
Αν επέλεγα να σκεφτώ ακόμα πιο «πονηρά» (και λόγο για να το κάνω θα δεις παρακάτω πως έχω) θα μπορούσα να το θεωρήσω ως μια «εκ του ασφαλούς δικαιολογία». Επέλεξα να μην το κάνω όμως.
Το θέμα είναι πως ένιωθα ότι η κορυφή της πυραμίδας είχε αρχίσει να ραγίζει, αν όχι να κατακρημνίζεται.

2. Ενδιαφέρον. Το ενδιαφέρον περιλαμβάνει -μεταξύ άλλων- και την έγνοια του να είναι καλά και να αισθάνεται καλά ο άλλος. Δυστυχώς, δεν περιορίζεται μόνο σε συγνώμες και υποσχέσεις για αλλαγή, μετά από γεγονότα που στεναχωρούν, πληγώνουν, πονάνε. Αντίθετα, έγκειται κυρίως στην προσπάθεια για αποφυγή αυτών.
Τις τελευταίες όμως μέρες (για διάφορους λόγους και με ποικίλες αφορμές) περιοριστήκαμε στο πρώτο. Στην αλλεπάλληλη παράθεση «απολογιών» και υποσχέσεων ότι τα νοσηρά γεγονότα που τις προκάλεσαν, δε θα επαναληφθούν.
Το «προτελευταίο σκαλί» της πυραμίδας έμοιαζε κι αυτό σαθρό.

3. Σεβασμός. Πράξεις υποτιμητικές (όπως το απότομο κλείσιμο του τηλεφώνου) ή φράσεις ταυτόσημες της απεχθούς λέξης «σκάσε» (που για μένα αποτελεί κόκκινο πανί) έκαναν την εμφάνισή τους, διαβρώνοντας την πεποίθηση που ήθελα να τρέφω, ότι αντιμετωπίζομαι με σεβασμό. Τουλάχιστον ως ανθρώπινο ων, πόσο μάλλον και ως κάτι περισσότερο.
Το επίπεδο πριν τη θεμέλια βάση της πυραμίδας άρχισε να εκλείπει.

4. Ειλικρίνεια. Το μοναδικό πράγμα που απαίτησα, απαιτώ και θα απαιτώ από τον εαυτό μου και τους ανθρώπους γύρω μου. Ίσως και να είναι υστερική αυτή μου η εμμονή με την ειλικρίνεια, αλλά την θεωρώ ακρογωνιαίο λίθο για οποιαδήποτε ανθρώπινη σχέση και έχω μιλήσει -ήδη- αρκετές φορές γι’ αυτήν.
Η ειλικρίνεια, λοιπόν, έμοιαζε να είναι απούσα κι αυτή. Το διαισθανόμουν. Προσπαθούσα να το εκφράσω, πρώτα στον εαυτό μου και μετά στον Γ.. Οι σκέψεις μου το φώναζαν, αλλά η καρδιά μου αρνούνταν πεισματικά να το πιστέψει. Μέχρι που αναγκάστηκα να εκμαιεύσω τις απαντήσεις που επιβεβαίωσαν ό,τι απευχόμουν.

Ο Γ. δεν μπορούσε να είναι ειλικρινής μαζί μου.

Έκανα όλες αυτές τις σκέψεις, σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, με μόνο φως που με καθοδηγούσε στην αναζήτηση του ποτηριού με το λυτρωτικό αλκοόλ, να προέρχεται από την άκρη του τσιγάρου που δεν έσβηνε ποτέ (φάνταζε ραβδί μαγικό, ικανό να βάλει σε τάξη όσα σκόρπια το μυαλό έπλαθε). Κάνοντας, λοιπόν, αυτές τις σκέψεις, έβλεπα την πυραμίδα να καταρρέει μπροστά μου και μετέωρη να μένει μια λέξη στο κενό. Μια λέξη που άλλοτε έλαμπε και τώρα έμοιαζε ξεθωριασμένη, σαν να ήταν απλώς βαμμένη με χρυσόσκονη, που την ξέπλυναν τα δάκρυα.

Τρομοκρατήθηκα. Όχι τόσο για τη διαπίστωση που έκανα. Περισσότερο για το ότι άφηνα τον εαυτό μου να «αγνοεί» τα προειδοποιητικά «STOP». Για το ότι άργησα να βάλω τις σκέψεις μου στη σειρά. Άργησα να διαπιστώσω όσα έβλεπα να γίνονται γύρω μου.
Τρομοκρατήθηκα γιατί ήταν σα να βλέπω αυτό που προσπαθούσα να χτίσω με τον Γ. να γυρίζει προς τα πίσω. Σαν να πάτησε κάποιος το rewind σε μια ταινία που η πλοκή είχε φτάσει σε τέλμα και την «γυρνούσε στην αρχή» πριν την επιστρέψει απογοητευμένος στο σκονισμένο ράφι του video-club της γειτονιάς.

Για μια ακόμα φορά -ενσυνείδητα αυτή τη φορά και αγνοώντας την πιθανότητα να ξανακάνω παλιά λάθη- αποφάσισα να κλείσω τα μάτια και να κάνω τη βουτιά στο κενό. Ελπίδα μου είναι να μπορέσω να πιάσω στον αέρα -πριν πέσει και σπάσει σε χίλια κομμάτια, μικρά δάκρυα- αυτήν τη λέξη, πριν χαθεί. Και να αρχίσω την «αναστύλωση» των θεμελίων της.

Back to the basics, λοιπόν, ευχόμενος αυτήν τη φορά να χτίσω κάτι πιο σταθερό. Γιατί από μικρός είχα πιστέψει στην ιστορία ότι ο Φοίνικας αναγεννάται από τις στάχτες του.

Πόσες φορές, όμως, αντέχει μια καρδιά να τις καρφώσουν την ταμπέλα «Καμένη Γη»; Δεν το ξέρω. Θα προσπαθήσω όμως, όσο θα βλέπω λουλουδάκια να ανθίζουν μέσα από τα αποκαΐδια. Ακόμα κι αν είναι από εκείνα τα αγριολούλουδα που μεγαλώνουν μόνα τους χωρίς κανείς, ποτέ να δει τη λαμπρή φορεσιά τους, ή -χειρότερα- κάποιοι «ασυνείδητοι» ποδοπατούν (ακούγομαι σαν τη Ματίνα Μανταρινάκη; Ναι! Και, περίπου, το ίδιο απελπισμένος νιώθω).

Θα συνεχίσω. Με πιο προσεκτικό, όμως, και φοβισμένο βήμα.

Άκουσέ το... Πρόσεξέ το... [lyrics]

Αφιερωμένο...

Αφιερωμένο στα λάθη που έκανα και ποτέ δεν κατάφερα να διορθώσω.

Αφιερωμένο στον πόνο που προκάλεσα και ποτέ δεν κατάφερα να απαλύνω.

Αφιερωμένο σε όσα έχασα και ποτέ δεν διεκδίκησα ξανά.

Αφιερωμένο σε όσα θέλησα και ποτέ δεν κατάφερα να κρατήσω δικά μου.

Αφιερωμένο σε ό,τι αγάπησα και εγκατέλειψα για να μην το καταστρέψω.

Αφιερωμένο σε ό,τι εγκατέλειψα και τώρα δεν μπορώ να επιστρέψω.

Αφιερωμένο στα μαθήματα που άργησα να μάθω.

Αφιερωμένο στο ἦν, στο ἐστί, στο ἒσται...

Dido - White Flag

I know you think that I shouldn't still love you,
Or tell you that.
But if I didn't say it, well I'd still have felt it
where's the sense in that?

I promise I'm not trying to make your life harder
Or return to where we were

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

I know I left too much mess and
destruction to come back again
And I caused nothing but trouble
I understand if you can't talk to me again
And if you live by the rules of "it's over"
then I'm sure that that makes sense

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

And when we meet
Which I'm sure we will
All that was there
Will be there still
I'll let it pass
And hold my tongue
And you will think
That I've moved on....

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

Η Αγάπη

Με αφορμή ένα σοβαρό τσακωμό με τον Γ., κάθισα χθες το βράδυ, μόνος στο σπίτι και σκεφτόμουν τι σημαίνει για μένα η λέξη «αγάπη».

Δεν ήταν εύκολο να δώσω έναν ορισμό. Περνούσαν από το μυαλό μου φράσεις που έχουν πει κατά καιρούς διάφοροι, συναισθήματα που έχω νιώσει και εικόνες από στιγμές που έχω ζήσει. Έπρεπε όλα αυτά να τα βάλω σε μία τάξη.

Πήρα λοιπόν τα τσιγάρα και το τασάκι, ξάπλωσα και άφησα το μυαλό μου να κουραστεί…

Κατέληξα ότι δεν μπορώ να την ορίσω. Μπορώ να προσδιορίσω όσα -για μένα- χρειάζεται να υπάρχουν ώστε να την νιώσω. Κάτι σαν πυραμίδα που στην κορυφή, βασίλισσα φτιαγμένη από χρυσό είναι η αγάπη και από κάτω υπάρχουν τέσσερα διαφορετικά, απλά και καθόλου φανταχτερά στοιχεία που στηρίζουν το θρόνο της και χτίζουν από τα θεμέλια ως την κορυφή αυτό το «οικοδόμημα»:


1. Ειλικρίνεια
Απέναντι στον εαυτό σου και στον άλλο.
Να μπορείς να συζητάς ειλικρινά με τον εαυτό σου, κάνοντας την αυτοκριτική σου και αναγνωρίζοντας το ποιος είσαι, τι θέλεις, τι σκέφτεσαι, τι ελπίζεις, τι φοβάσαι, τι περιμένεις, τι απαιτείς. Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να μιλάς ειλικρινά στον εαυτό σου, γιατί δείχνει ότι έχεις καταφέρει να ξεπεράσεις τους εσωτερικούς σου φόβους και τα taboo και έχεις γνωρίσει το πραγματικό σου «εγώ».
Να μπορείς να λες στον άλλο πάντα την αλήθεια. Είτε είναι όμορφη ή άσχημη. Δίνοντας του έτσι τη δυνατότητα να σε γνωρίσει. Να μάθει τα θετικά και τα αρνητικά σου. Να είναι προετοιμασμένος για το ποιον επιλέγει να έχει δίπλα του. Να μπορείς να παραδέχεσαι τις πράξεις και τις σκέψεις σου, ώστε να νιώθει ο άλλος την ασφάλεια ότι δε θα τον περιμένει μια απρόσμενη έκπληξη στη γωνία, να του αλλάξει την εικόνα που σχηματίζει για σένα και να του γκρεμίσει όσα ήλπιζε και σχεδίαζε.
Έχω ξαναμιλήσει για την ειλικρίνεια, σε άλλο μου post. Οπότε δε θα πω περισσότερα τώρα.

2. Σεβασμός
Μία αξία που δεν αποτελεί θεμέλιο λίθο μόνο για την αγάπη, αλλά σχεδόν για κάθε κοινωνική σχέση.
Να μπορείς να θεωρείς τον άλλο ισάξιο σου. Ως άνθρωπος που έχει την αξιοπρέπεια του και δεν έχει κανείς δικαίωμα να του τη μειώνει ή -χειρότερα- να του την αφαιρεί. Είτε ως συνομιλητή, είτε ως συνάνθρωπο, είτε ως τον άνθρωπο που επιλέγεις δίπλα σου. Να μπορείς να δέχεσαι όσα σου λέει και όσα κάνει, ακόμα κι αν δε συμφωνείς με αυτά. Να μπορείς να μην τον προσβάλεις με σκέψεις, λόγια ή πράξεις, αλλά να του δείχνεις τη διαφωνία σου, συμμεριζόμενος ακόμα και την αδυναμία του να καταλάβει το μέρος σου.
Να μπορείς να σέβεσαι, πέρα από τις απόψεις του, τον τρόπο ζωής του, το χρόνο του, τις επιλογές που έχει κάνει και τον χαρακτηρίζουν, χωρίς να προσδίδεις a priori «ταμπελίτσες» που ίσως τον θίγουν. Άλλωστε όλοι κάνουμε τις επιλογές μας και κάποιες από αυτές δεν είναι «άγιες». Όλοι έχουμε επιλέξει να κάνουμε κάποια λάθη και δε θα θέλαμε να τα χρησιμοποιούν εναντίον μας.
Ωστόσο το σημαντικότερο στο σεβασμό είναι να εφαρμόζεις αυτό που από μικροί μαθαίναμε στο σχολείο «μην κάνεις στον άλλο, αυτό που δε θέλεις να σου κάνουν».
Και λογικό είναι ο σεβασμός να μην μπορεί να αναπτυχθεί σε έδαφος που προηγουμένως δεν έχει καλλιεργηθεί η ειλικρίνεια. Πέρα από το αυτονόητο, ότι ένα ψέμα είναι απόδειξη πως δε σέβεσαι κάποιον, το να μην μπορείς να είσαι απόλυτα ειλικρινής σε κάποιον δείχνει ότι δεν τον θεωρείς ικανό και άξιο όσο ο «εαυτούλης» σου να δεχθεί και να κρατήσει την αλήθεια που αποκρύπτεις.
Δεν μπορείς να πεις ότι σέβεσαι κάποιον, αν δεν είσαι -πρώτα- ειλικρινής μαζί του.

3. Ενδιαφέρον
Ξεκινά από το απλό ενδιαφέρον («πώς είσαι», «τι κάνεις», «πώς τα πέρασες») και προοδευτικά αναπτύσσεται στο ενδιαφέρον για ολόκληρη τη ζωή του άλλου. Ενδιαφέρον για την υγεία του, τη διάθεση του, τα σχέδια του, τους φόβους και τις ελπίδες του. Ενδιαφέρον για οποιαδήποτε πτυχή της ζωής του. Ενδιαφέρον να μοιραστείς τις πτυχές αυτές και να συμμετέχεις σε όσες τα φτερά σου, σου επιτρέπουν να ανοιχτείς. Ενδιαφέρον που να μην περιορίζεται σε λέξεις, αλλά σε πράξεις. Χαρά για το καλό, θλίψη για το άσχημο. Προσπάθεια να πολλαπλασιάσεις τα χαμόγελα σε όμορφες στιγμές και προσπάθεια να στεγνώσεις τα δάκρυα σε άσχημες στιγμές. Ενδιαφέρον πηγαίο και αληθινό.
Και απαραίτητο για την ύπαρξη του ενδιαφέροντος είναι ο σεβασμός. Προσωπικά μου φαντάζει αδιανόητο να επικαλεστεί κάποιος ενδιαφέρον για ένα άτομο το οποίο δε σέβεται. Πέρα από ειρωνικό είναι και απόλυτα αντιφατικό.

4. Επιθυμία
Η επιθυμία να βρίσκεσαι με τον άλλο. Να θέλεις να τον βλέπεις χαρούμενο από τα λόγια και τα «έργα» σου. Να θέλεις να ξέρεις ότι είναι καλά και ότι περνάει καλά. Και ότι σε όλα αυτά μερίδιο «ευθύνης» (μεγάλο ή μικρό) έχεις κι εσύ.
Η επιθυμία να τον αγγίζεις, να τον βλέπεις, να τον νιώθεις, να του μιλάς, να τον φροντίζεις. Να είναι η «καλημέρα» σου πριν τον πρωινό καφέ και η «καληνύχτα» πριν κλείσεις τα μάτια και αγκαλιάσεις το μαξιλάρι.
Και φυσικά η επιθυμία ανθίζει μόνο με το νερό του ενδιαφέροντος. Αλλιώς μετατρέπεται σε «χυδαία, χοϊκή έλξη» και εγωιστικό «θέλω».


Συνειδητοποίησα ότι στις σχέσεις μου μέχρι τώρα προσπαθούσα να ακολουθήσω ένα-ένα τα βήματα αυτά. Να χτίζω τα θεμέλια πάνω στα οποία θα έδινα υλική μορφή στα όνειρά μου. Και διαπίστωσα επίσης πως όσες φορές κατέρρευσε το όνειρο, ήταν γιατί βιάστηκα και προχώρησα, χωρίς να βεβαιωθώ για τη σταθερότητα των προηγούμενων «σκαλιών».

Ελπίζω αυτή τη φορά να φερθώ πιο συνετά. Για μένα και για εκείνον.

Για το μωρό μου

Κι ένα post αφιερωμένο στον Γ. μου!

I miss you... I need you...

Σκέφτομαι πριν φύγω...

Και ξαφνικά η εξεταστική τελειώνει! Πάει και η τελευταία δικαιολογία που με κρατούσε στη Λάρισα...

Οι φίλοι μου, ένας-ένας μαζεύουν την «πραμάτια» τους και εγκαταλείπουν το «καυτόν άστυ» (σ.σ. Λάρισα) αφήνοντας πίσω εμένα να συμμαζέψω τα σπασμένα του χειμώνα, να ξεσκονίσω τις λαδιές που κάναμε, να αλλάξω σεντόνια για το Σεπτέμβριο που θα επιστρέψουμε, να κλειδώσω τα όμορφα και άσχημα που σημάδεψαν τη χρονιά που πέρασε και να φύγω κι εγώ με τη σειρά μου.

Κλειδοκράτορας ή τελευταίος ξεχασμένος; Όποιος από τους δύο χαρακτηρισμούς κι αν με αντιπροσωπεύει, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Χαιρετάω σιγά-σιγά τους φίλους και αρχίζω να γεμίζω τις βαλίτσες μου. Και τι να βάλω μέσα; Να βάλω τα βιβλία μου που θα με συντροφεύουν όλο το καλοκαίρι; Να βάλω κανένα μαγιό μήπως και ο θεός Ποσειδώνας θυμηθεί ότι έχουμε καιρό να τα πούμε και με καλέσει για κανένα tea-party; Να βάλω τα ωραία μου τα βραδινά για καμιά «πονηρή» βολτίτσα; Να βάλω τα πρόχειρα για ένα ήσυχο καλοκαίρι στο χωριό παρέα με τις κοτούλες και τα προβατάκια και να τους αναλύω την ανθρώπινη φυσιολογία; Να βάλω τη φωτογραφία του καλού μου που θα τον ξαναδώ -καλά να είμαστε- μετά τον δεκαπενταύγουστο;

Τα σχέδια μου για το καλοκαίρι που έρχεται ήταν τελείως διαφορετικά! Προγραμμάτιζα να μείνω στη Λάρισα και να διαβάσω μέχρι τέλη Ιουλίου (ναι λοιπόν! Υπάρχουν άνθρωποι που αντέχουν τις θερμοκρασίες της ερήμου) και αρχές Αυγούστου να πάω κανένα ταξιδάκι με τον καλό μου.

Λίγο όμως κάποια απρογραμμάτιστα γεγονότα, λίγο τα οικονομικά μου που αποφάσισαν να με κρεμάσουν (είμαι κι εγώ όμως! Παιδί για σπίτι! Δεν προνόησα να κάνω ένα κομποδεματάκι), λίγο τα μαθήματα που δεν κατάφερα να δώσω σε αυτήν την εξεταστική και αθροίστηκαν με τα μαθήματα του Σεπτεμβρίου. Πολύ θέλει ο άνθρωπος για να πάρει το δρόμο προς την «μητρική αγκαλιά» και τις σπιτικές ανέσεις; Που για ποια αγκαλιά μιλάμε; Μουρμούρα τύπου seven-video-net είναι (24/7), αλλά όπως και να το κάνουμε και το κλιματιστικούλι μου θα το έχω και τα καθαρά μου τα ρουχαλάκια και ένα ψυγείο που θα γεμίζει ως δια μαγείας χωρίς να χρειάζεται να τρέχω κάθε τόσο και να παριστάνω τον σκεπτόμενο άνθρωπο μπροστά στα ράφια του σούπερ μάρκετ.

Κάθε καλοκαίρι, όμως, γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Κι αυτό γιατί κάθε καλοκαίρι με φέρνει όλο και πιο κοντά στο οριστικό «αντίο» προς τα φιλαράκια μου. Βλέπεις η παρέα μου είναι σχεδόν εξολοκλήρου από άλλη σχολή. Και όταν αυτοί θα παίρνουν πτυχίο, εγώ ακόμα θα είμαι στα «μισά» και το πτυχίο μου μόνο με κιάλια θα το βλέπω, κάπου χαμένο ανάμεσα σε εξεταστικές, καλοκαίρια γεμάτα διάβασμα και χειμώνες γεμάτους τρέξιμο και υποχρεώσεις.

Και το ξέρω πως δεν τα πάω καλά με τους αποχωρισμούς. Ακόμα θυμάμαι το κλάμα που έριξα όταν αποχαιρετίσαμε τον έναν κολλητό [ήμασταν το «τρίο μπελ-κάν’το – όλα τα κάναμε :-)]. Το ξέρω πως το επόμενο καλοκαίρι θα κρύβει και τον τελευταίο αποχαιρετισμό για κάποια από τα παιδιά που μοιράζομαι την καθημερινότητα -και όχι μόνο- μαζί τους. Τα παιδιά που με έχουν δει να κλαίω, που με έχουν κάνει να γελάσω, που με έχουν εκνευρίσει και τα έχω εκνευρίσει. Που έχουμε τσακωθεί και μετά ξαναγαπηθεί.

Πόσο πολύ ήθελα να τελειώσει αυτό το εξάμηνο και να έρθει το καλοκαίρι. Γιατί τώρα το φοβάμαι; Γιατί με τρομοκρατεί αυτή η αλλαγή στις συνήθειες τις καθημερινότητας; Αφού το ξέρω πως θα είναι μόνο για ένα μήνα.
Παραλογίζομαι; Ίσως. Αλλά τους αγαπώ και θα μου λείψουν.

Και το αγόρι μου; Πού το πας αυτό το θέμα; Το αγόρι μου πότε θα το ξαναδώ; Προγραμματίζαμε να πάμε μαζί διακοπές, αλλά δυστυχώς... Μου έχει ήδη λείψει πάρα πολύ. Τουλάχιστον τώρα μιλάμε ελεύθερα στο τηλέφωνο. Όταν πάω στην «μητρική θαλπωρή» πώς θα μιλάω μαζί του, που θα έχω την Μαμά-Λαμπίρη πάνω από το ακουστικό να αποκρυπτογραφεί και να ελέγχει κάθε μου τηλεφώνημα; Πώς να της δικαιολογήσεις το «κι εγώ...» στο τέλος του τηλεφωνήματος, χωρίς να της πεις ψέματα;

Αυτά κι άλλα πολλά σκέφτομαι και έχω πέσει λίγο σήμερα.

Αύριο το προτελευταίο και την Πέμπτη το τελευταίο μάθημα. Και μετά, ο Θεός, βοηθός!

Anamorphosée

Διάβαζα ένα post στο blog του γλυκού μου του Apsoy και άκουσα ένα τραγουδάκι που είχα καιρό να ακούσω… το "Laisse le vent emporter tout" της Mylene Farmer από τη συλλογή που έβγαλέ το 1995, "Anamorphosee".

«Δεν έχω ιδέα τι λένε οι στίχοι...» έγραψε ο Apsoy, γι’ αυτό και προσπάθησα να κάνω μια όσο το δυνατόν καλύτερη μετάφραση των στίχων!

Το τραγούδι είναι απολαυστικό... άκουσέ το...

[FR]
Laisse le vent emporter tout

Mais tout ce qui s'est passé
Glisse à côté
Comme l'eau sur les joues
Rester comme ça attaché
Quand l'autre a quitté

Et tous ces mots qu'on a dit
Mots qu'on a fuit
Où sont ils allés
Rester comme ça attaché
Ne peut rien changer
Alors va

Je laisse le vent emporter tout
Laisse le vent prendre soin de tout
Je laisse le vent emporter tout
Laisse le vent prendre soin de tout

Je t'ai rêvé homme sans pied
Dieu ou névé
Ou comme un bruit doux
Là j'irai bien te chercher
J'ai tellement changé

Mais tout ce qui s'est passé
Glisse à côté
Comme l'eau sur les joues
Quand je t'ai pris par la main
C'était un matin
Bien

Je laisse le vent emporter tout
Laisse le vent prendre soin de tout
Je laisse le vent emporter tout
Laisse le vent prendre soin de nous


[GR]
Laisse le vent emporter tout
(Άφησε τον άνεμο να παρασύρει τα πάντα)

Κι όμως ό,τι έχει γίνει
Γλιστρά στη γωνία
Σαν το νερό στα μάγουλα
Μείνε έτσι, προσκολλημένος
Όταν ο άλλος έχει εγκαταλείψει

Κι όλα όσα έχουμε πει
Λέξεις που μας διέφυγαν
Που έχουν πάει;
Μείνε έτσι, προσκολλημένος
Μην μπορώντας τίποτα να αλλάξεις
Εμπρός, λοιπόν

Αφήνω τον άνεμο να παρασύρει τα πάντα
Άφησε τον άνεμο να τα γιατρέψει όλα
Αφήνω τον άνεμο να παρασύρει τα πάντα
Άφησε τον άνεμο να τα γιατρέψει όλα

Σε ονειρεύτηκα άντρα δίχως πόδια
Θεό ή “névé”
Ή σαν ήχος απαλός
Εκεί θα πηγαίνω για να σε ψάχνω
Έχω αλλάξει εντελώς

Κι όμως ό,τι έχει γίνει
Γλιστρά στη γωνία
Σαν το νερό στα μάγουλα
Όταν σε κράτησα από το χέρι
Ήταν ένα πρωινό
Καλώς

Αφήνω τον άνεμο να παρασύρει τα πάντα
Άφησε τον άνεμο να τα γιατρέψει όλα
Αφήνω τον άνεμο να παρασύρει τα πάντα
Άφησε τον άνεμο να μας γιατρέψει

Sultanlar aşkına

Κοίταξε...!

Άκουσε...!

Διάβασε...!

[EN]

For Sultan’s Sake

All the story starts like a fairy tale
Ages got old in Constantinapole
Which is the city of finished loves
A light is on and never put out

He dreams in his room alone
He asks his heart who he is in this world
He looks for the eternity in the blue waters
Stars in the sky shines for his this purpose

For sultan’s sake,wounded years
The song of castle walls,silent waves
Again waiting, loves and disappointed dreams
Castles are surrendered by the wind

This was a belief from the holy book
A mission left by the ancestors
Moon rises ,and shines again
Although the time is gone for constantinapole



[TR]
Sultanlar aşkına

Bir masal gibi başlar hikaye
Çağlar eskimiş konstantinapolde
Bitmiş aşkların sessiz şehrinde
Bir kandil yanar sönmez gecelerce

Hayaller kurar yalnız odasında
Kalbine sorar kimsin bu cihanda
Sonsuzu arar masmavi sularda
Gökte yıldızlar parlar bu uğurda

Sultanlar aşkına dilfigar yıllar
Surların şarkısı suskun dalgalar
Bekliyor yine aşklar küsmüş rüyalar
Rüzgarın ruhuna teslim hisarlar

Bir inançtı bu kudret kitabında
Bir görev bilir kalmış atalardan
Ay doğar yine parlar üzerinde
Solsa da zaman konstantinapolde.

[σημείωση: ευχαριστώ πολύ το Mert, ένα φίλο από Τουρκία, για τους στίχους και τη μετάφρασή τους]

Μαμά, πονάει ο λαιμός μου...

Οι τελευταίες μέρες με βρήκαν ξαπλωμένο σε ένα κρεβάτι να ψήνομαι στον πυρετό. Αρχικά στο σπίτι μου και αργότερα στην κλίνη ενός θαλάμου που ήταν μέρος κτηρίου-δωρεάς στο ΕΣΥ, που χτίσθηκε πριν ακόμα γεννηθεί η μητέρα μου.

Έπεσαν οι θερμοκρασίες και δεν άντεξα να αποχωριστώ αυτό το υπέροχο αίσθημα αποπνικτικής δυσφορίας. Οπότε αποφάσισα να πάθω μια αμυγδαλίτιδα, να ανεβάσω και ένα 40άρι, για να νιώσω ότι όλα εξακολουθούν να είναι το ίδιο αφόρητα.

Δευτέρα βράδυ, με δύο-τρεις ορούς στο χέρι μου, το θερμόμετρο να έχει κολλήσει ειρωνικά στο 39,8 κι εγώ να ψάχνω να βρω τρόπους να παρακάμψω τα κακτάκια που φύτρωσαν στο λαιμό, ώστε να πάρω τις απαραίτητες ποσότητες νερού (η επιδερμίδα χρειάζεται νερό για να είναι ενυδατωμένη και απαλή :P). Δεν βρίσκω τρόπο να σκοτώσω την ώρα μου, οπότε κρατάω ένα πρόχειρο, mini-blog στο κινητό μου. Το παραθέτω αυτούσιο:

«Ο απολογισμός μια νύχτας στο (τρελάδικο) νοσοκομείο:
1. 05.30 – ο πυρετός 39,8 και δεν υπάρχει κανένας να μου δώσει ένα γ*μ*-ponstan
2. σηκώνομαι με μετέωρο βήμα (το ένα πατάει εδώ και το άλλο στο περίπου υπολογίζει που και αν θα προσγειωθεί) να πάω στην τουαλέτα (αφού στο θάλαμο δεν υπήρχε – η κοντινότερη ήταν στο τέλος του διαδρόμου), ασυνόδευτος και συνειδητοποιώ πως οι αντρικές δεν έχουν ούτε –έστω- ένα καρφί (δεν περίμενα να βρω ειδικό άγκιστρο) για τον ορό μου. Πάω στις γυναικείες (είχα προηγουμένως εντοπίσει ένα τσιγκελάκι εκεί). «μήπως με πήραν χαμπάρι;», σκέφτομαι.
3. επιστρέφω στο θάλαμό μου. Αποφασίζω να δω λίγη τηλεόραση. Προσπαθώ να ανασηκώσω το κρεβάτι... «ποιο απ’ όλα αυτά τα σιδερικά που κρέμονται από κάτω κάνει αυτό που θέλω;»... Προσπαθώ. Δεν εγκαταλείπω. Προσπαθώ. Τελικά εγκαταλείπω! Κανένα δε λειτουργεί. Άκυρο θα μείνω ξαπλωμένος.»

Σήμερα δε μου φαίνονται και τόσο τραγικά όλα αυτά. Ούτε το πρωινό ξύπνημα στις 6 για την θερμομέτρηση και την ενδομυική στον ποπό (αχ... ακόμα πονάει λιγάκι), ούτε οι επιθέσεις στο κυλικείο (δεν κατηγορώ τη μαγείρισσα. Απλά εγώ δεν τρώω τραχανά με βραστά λαχανικά και κρεμμύδια), ούτε το τσιγάρο στα μουλωχτά, πίσω, στο κρυφό μπαλκονάκι, με τον Δ. που νοσηλευόταν δίπλα.

Ίσως μάλιστα να μου έλειψαν και λίγο (πόσο ιδρυματισμένος είμαι πια;) τα καλαμπουράκια με τις νοσηλεύτριες και τα mini-μαθήματα ΩΡΛ από τους θεράποντες γιατρούς μου.

Πάντως -κακά τα ψέματα- την υγειά μας να έχουμε και να την προσέχουμε!

Υ.Γ.1. Την εικονίτσα παραπάνω, τη ζωγράφισα σε μια από τις πολλές στιγμές που η ανία έπιανε το στυλό και έβρισκε διέξοδο σε κάτι επιδέσμους που μου έφεραν να χρησιμοποιήσω για κομπρέσες...
Υ.Γ.2.Το τραγουδάκι άσχετο. Αλλά το σιγοσφύριζα συνεχώς στο νοσοκομείο, σαν κατάδικος που σκοτώνει την ώρα του...